Het Kloosterkwartier vroeger
Het Kloosterkwartier bestaat eigenlijk uit twee kloosters. Het Dominicanenklooster en het aangrenzende Ursulinenklooster zijn door allerlei uitbreidingen in het verleden samengegroeid tot één groot complex.
Het oudste deel van het Dominicanenklooster werd tussen 1652 en 1668 gebouwd. Sindsdien is het verschillende keren uitgebreid en veranderd. De vleugel Solanus, met een opvallend versierde gevel, werd in 1851 gebouwd als internaat voor de Jezuïeten. Ongeveer in dezelfde periode werd de Basiliek van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart gebouwd. Aan de andere kant van de Basiliek stond toen al het Ursulinenklooster. Het hoofdgebouw stamt uit de zeventiende eeuw en werd later verschillende keren uitgebreid. De laatste uitbreiding verbond aan het begin van de vorige eeuw de beide kloosters met elkaar. Het Kloosterkwartier is altijd onderdeel geweest van het religieuze én het openbare leven in Sittard. De Ursulinen, Dominicanen, Jezuïeten en Franciscanen die de kloosters in de loop der tijd bewoonden, hadden allemaal hun plaats in de sociale en maatschappelijke structuren in de stad. Nadat halverwege de twintigste eeuw de laatste religieuzen naar andere kloosters waren vertrokken, was het Kloosterkwartier nog jaren in gebruik als gezellenhuis, als opleidingsschool voor sportleraren en als onderkomen voor een lerarenopleiding. Sinds 1999 staan de gebouwen grotendeels leeg.
